Wspólnota Baranka została założona we Francji przez małą siostrę Marie. Brat Jean-Claude OFM (†) jest jej współzałożycielem. Wspólnotę tworzą dwa „publiczne stowarzyszenia wiernych in itinere” czyli „z zamiarem przekształcenia ich w Instytuty Życia Konsekrowanego” : „Małe Siostry Baranka”, założone w 1981r. i „Mali Bracia Baranka”, założeni w roku 1990. Zarówno małe siostry jak i mali bracia podlegają rzymskiej Dykasteri ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego (DIVCSVA) która towarzyszy im w ich rozwoju w Kościele. Ich kanoniczne siedziby znajdują się w Wiedniu.
Nową gałąź wyrastająca z pnia Zakonu Kaznodziejskiego
17 grudnia 1981r. biskup Chartres, ks. Michel Kuehn, oficjalnie uznał powstanie Wspólnoty, którą wówczas tworzyły jedynie małe siostry, a 6 lutego 1983 r. została ona przyjęta w diecezji Perpignan przez księdza arcybiskupa Jean’a Chabbert’a, biskupa Perpignan. 16 lipca 1983r. ojciec Vincent de Couesnongle, ówczesny generał Zakonu Kaznodziejskiego uznał, że Wspólnota Baranka jest « nową gałęzią wyrastającą z pnia Zakonu Kaznodziejskiego ». Z kolei 8 sierpnia 1990r. arcybiskup Jean Chabbert oficjalnie zatwierdził małych braci. W 1996r. siedziby kanoniczne zarówno małych sióstr jak i małych braci, po wymianie dymisorii, zostały przeniesione z Perpignan do Wiednia. Kardynał Christoph Schönborn OP, arcybiskup Wiednia został wówczas biskupem odpowiedzialnym za Wspólnotę. Jego następca, biskup Josef Grünwidl, jest dzisiaj jej ordynariuszem.
Wspólnota gromadzi dziś ponad sto siedemdziesiąt małych sióstr i około czterdziestu małych braci. Mają oni ten sam charyzmat wyrażony w « Postanowieniu Życia » i tą samą liturgię, często sprawowaną wspólnie. Ich życie domowe jest jednak całkowicie oddzielne.
Kiedy wybrany został papież Franciszek
W 1994 roku, ks. biskup Jorge Mario Bergoglio przyjął nas – małych braci i siostry w swojej diecezji, abyśmy mogli założyć w niej nasze małe fraternie. Tak oto przez około dwadzieścia lat byliśmy pośród owiec z jego trzody. On naprawdę znał te swoje owce po imieniu, bo już na drugi dzień po wyborze na papieża wezwał do siebie, wraz z kard. Christoph’em Schönbornem, wszystkich małych braci i małe siostry Baranka, którzy znajdowali się wtedy w Rzymie. Z radością dzielimy się z wami zachętą i ojcowską troską, jaką nam wówczas okazał:
„Dziękuję za to, co robicie w Kościele. Jan Paweł II i papież Benedykt z naciskiem powtarzali, że bardziej niż nauczycieli potrzeba nam świadków. Wy macie wielką zdolność składania świadectwa. Jest to czysta łaska. Zachowajcie ją. Świadectwo waszego życia poprzez modlitwę, liturgię, proszenie o codzienny chleb, auto-stop, jest świadectwem ubóstwa i radości. Za to was ludzie kochają i ja również chcę wam za to bardzo podziękować”.
(papież Franciszek, 15 marca 2013r.)
Następnie rozmawialiśmy z papieżem i rozmowa ta zapisała się w naszych sercach „córek i synów Kościoła”. Dziś nadal w nich rozbrzmiewa, jako coraz bardziej naglące wezwanie do tego, by żyć według Ewangelii… „w radości Ewangelii”!
Niech błogosławieństwo papieża ogarnie was wszystkich, każdego z was…
_______________
¹ zob. Mt 11, 25